Houden van jezelf

Shasja Angel light

Houden van jezelf

 

Houden van jezelf is heel belangrijk, want liefde voor jezelf heeft niets met egoïsme te maken. Op het moment dat je van jezelf kunt houden. Dan pas kun je echt van een andere houden. Soms is het moeilijk om van jezelf te houden, vaak heeft het te maken met het verleden. Gevoelens/gedachten van : 'Met mij word het niets. Geluk is voor iedereen, behalve voor mij. Ik ben het niet waard. Enz. ' Zijn dan niet vreemd. Het verleden heeft soms zulke wonden achter gelaten dat het maar moeilijk lijkt te genezen. Of het vliesje is zo dun dat het bij een klein tikje er tegen aan al weer bloed. Maar onthoudt, je kunt niet dieper vallen dan de bodem van je put. Pas als je op de bodem van je put ligt, is er maar één weg, en dat is omhoog.

 

Hoe leer je van jezelf houden? Dit is vaak een lange weg, van vallen en opstaan. Eerst moet alle emoties eruit van, woede, verdriet, angst en haat. Pas als je geen tranen meer hebt, en vermoeid bent van alle emoties, kun je beetje bij beetje omhoog klimmen. Steeds een stukje verder, maar doe dit niet te snel, neem er de tijd voor, heb geduld. Acceptatie en geduld zijn de sleutel tot heling. Want het is nu eenmaal een lange weg om te helen. Eerst ontstaat er een korstje op en dan een dun vliesje het duurt even voordat vliesje niet meer open barst. Want sommige gebeurtenissen/trauma's zijn zo heftig geweest dat het maar moeilijk geneest, en een klein tikje is dan genoeg om het weer te laten bloeden. Maar ook dit hoort erbij, beetje bij beetje, stapje voor stapje zal de wond steeds sneller helen. Ook de tussen pozen zullen langer worden. En uiteindelijk zul je steeds beter kunnen functioneren en de liefde voor jezelf groeit. En opdat moment kun je bergen verzetten.

 

Mijn ervaring

 

4 jaar dat ik nu een nieuw pad bewandel, eindelijk mijn pad, mijn leven. Los gerukt van de ketens van weleer. Onzeker bewandelde ik mijn nieuwe pad, ik moest veel puinruimen. De eerste maanden het gevoel dat ik een terrorist was, overal liet ik kleine bommetjes afgaan. Mij losrukken uit oude patronen, ingeslopen gewoonten. Ik leefde een leven die niet de mijne was. Het koste veel tranen, moed en energie om mijn nieuwe pad te gaan. Het gevoel dat ik in een achtbaan zat en constant maar het zelfde rondje moest rijden. Ik voelde me ziek en aan emoties onderhevig. Wanhoop, hoop toekomst het schommelde door elkaar. Hoogte punten, maar ook diepte punten. Het eerste jaar gebeurde er veel, sommige dingen hadden met mezelf te maken, en andere dingen met mijn omgeving. Toen leek de rust weder te keren. En BAM, daar vloog de deksel van mijn beerput af, verborgen herinneringen kwamen naar boven. Herinneringen zo pijnlijk dat ik op de bodem van mijn put terecht kwam.

 

De muren leken zo hoog dat het bijna onmogelijk leek om er tegen op te klimmen. Ik probeerde het keer op keer, maar donder met de zelfde gang weer naar beneden. Mijn moed gleed weg, ik rolde me op tot een bal, en liet mij emoties toe, ik huilde zoals ik nog nooit gehuild had! Liet mijn woede, mijn haat komen. Als een etterbuil die knapte en al de etter die erin zat, spoot eruit! De pijn was haast niet te dragen! Emoties ongekend. Bijna wilde ik het bijltje erbij neer gooien, ik kon het niet, dit gevecht kon ik niet winnen. Toen zag ik mijn kinderen, nog te jong om hun moeder te missen. Opnieuw ging ik mijn gevecht aan, eerst voor hun, maar al spoedig deed ik het voor mezelf. Elke herinnering liet ik komen, liet de wonden bloeden en verzorgde het met alle liefde die ik in me had. Langzaam maar zeker, kwam er een korstje op en beetje bij beetje genas het. Er ontstond een dun vliesje, een vliesje wat nog kwetsbaar is, en af toe nog even open knapt. Opnieuw dep ik dan het bloed, en verzorg de wond. Steeds sneller heelt de wond. En met recht ben ik trots op wat ik al bereikt heb.

 

Mijn pad word steeds mooier en avontuurlijke, af en toe liggen er nog obstakels op de weg, maar die verwijder ik met alle liefde die in mij zit. Op het moment dat ik mezelf lief had. Kon ik bergen verzetten. En ook al is het soms nog even duister, het licht is altijd weer zichtbaar.

 

 

 

 

 

Mijn gevecht

 

Het leven heeft me geslagen

niet gedragen

toch nooit verslagen

veel gevechten geleverd

voor mijn plek

voor mijn bestaan

gevochten met spoken uit het verleden

hersenschimmen van weleer

diepe wonden geslagen

bloed en tranen verloren

wedergeboren

vallen en opstaan

opnieuw doorgaan!

 

 

Het donker gezien

het licht gezien

in diepe putten gezonken

bijna verdronken

de uitputting na bij

ik klom weer naar boven

vaak boven mijn vermogen

klom opnieuw over de rand

elke keer werd ik sterker

mijn kracht groeide

laat de liefde bloeien

Hier sta ik!

hier ben ik!

 

 

Shasja

Liefde voor jezelf

Als het tegen zit

als je door het leven

word geslagen

besef dan er is altijd een lichtpuntje

er is altijd liefde

als je het niet van een andere krijgt

geef het dan aan jezelf

 

liefde voor jezelf

is zo nodig

niet overbodig

geef je zelf een compliment

en doe dingen die jij leuk vind

neem je ontspanning

er is al zoveel haast in deze wereld

 

leef je eigen leven

daarvoor ben je hier

laat liefde vloeien

kijk naar de echte waarden van het leven

want er is zoveel meer

meer dan het menselijk oog kan zien

 

weet dat je uniek bent

en mag zijn zoals jij bent

want pas als je vrede

met jezelf hebt

kun je echt geluk vinden

en dat zit niet in geld of status

je bent mens

leer leef en geniet!

 

 

Sheela